آیلند / بیماری های

تماس با ما
بیماری
عیوب انکساری

عیوب انکساری

در این بخش با انواع عیوب انکساری مانند نزدیک بینی،دوربینی،آستیگماتیسم،پیرچشمی و....آشنا خواهید شد.

آستیگماتیسم اختلالی در دید است که تاری دید حاصل از آن بدلیل نامنظم بودن شکل قرنيه، قسمت شفاف جلوی چشم، یا در بعضی موارد انحنای عدسی داخل چشم است. نامنظم بودن شکل قرنیه یا عدسی مانع تمرکز مناسب نور بر روی شبکیه، صفحه حساس به نور در پشت چشم، شده و در نتیجه دید در هر فاصله ای تار خواهد بود.

آستیگماتیسم بیماری نسبتاً شایع است. بیشتر افراد به درجاتی از آستیگماتیسم مبتلا هستند. مقادیر خفيف آستیگماتیسم معمولاً اختلالی در دید ایجاد نکرده و ندرتاً نیازمند درمان است. در عوض درجات بالای آن موجب تاری و اختلال دید و ناراحتی در چشم و سردرد می شود.

آستیگماتیسم معمولاً به همراه اختلالات انکساری دیگر همچون نزدیک بینی (میوپی) و یا دوربینی (هایپروپی) دیده می شود. به مجموع این اختلالات عیوب انکساری گفته می شود زیرا این حالات نتیجه ناتوانی چشم در خم کردن و شکست پرتوهای نورانی است.

علل:

انحنای نامتناسب قرنیه یا عدسی در درجات مختلف باعث می شود تا بجای خمیدگی منظم و شکل کروی مناسب(مثل توپ بسکتبال)، قرنیه یا عدسی تخم مرغی شکل شده و نتوانند شعاع های نورانی را در یک نقطه متمرکز کنند.در نتیجه دید در هر فاصله ای نامتمرکز و تار خواهد شد.

در بعضی مواقع آستیگماتیسم در پی صدمه به چشم یا جراحی چشمی ایجاد می شود. گاهی نیز مخروطی شدن قرنیه در پی نازک شدن آن (کراتوکونوس) منجر به ایجاد مقادیر بالای آستیگماتیسم می شود که گاهی با عینک اصلاح پذیر نیست. دستیابی به دید واضح در قوز قرنیه نیاز به استفاده از لنز تماسی دارد و حتی در صورت پیشرفت این حالت ممکن است پیوند قرنیه ضرورت یابد.

علت اصلی ابتلاء به آستیگماتیسم ناشناخته است. این حالت می تواند ارثی بوده و از بدو تولد وجود داشته باشد، با رشد کودک تغییر کند و حتی با گذشت زمان بهتر یا بدتر گردد.

علائم و نشانه ها:

تاری دید بخصوص در نگاه به نور و خطوط منظم و مشکل در رانندگی بویژه در شب از علائم این عیب انکساری است.

تشخيص:

آستیگماتیسم را می توان با انجام معاینات چشمی جهت بررسی میزان تمرکز نور تشخیص داده و با این روش میزان قدرت عدسی مورد نیاز جهت جبران دید کاهش یافته را تعیین کرد. این معاینات معمولاً شامل موارد زیر هستند:

حدت بینایی: در قسمتی از معاینات از بیمار خواسته می شود تا حروفی را روی صفحه ای که در چند متری بیمار است بخواند. در این آزمایش حدت بینایی بیمار اندازه گیری شده و به شکل کسری مشابه 40/20ثبت می شود.میزان طبیعی حدت بینایی ۲۰ / ۲۰ است.

کراتومتری : کراتومتر وسیله ای است که با آن انحنای قرنیه سنجیده می شود. با تابش دایره ای نورانی به قرنیه و ثبت انعکاس آن می توان دقيقاً انحنای سطح قرنیه را محاسبه کرده، اندازه گیری این انحنا جهت تعیین دقیق لنز تماسی مناسب چشم ضروری است. گاهی از روش پیشرفته تری به نام توپوگرافی قرنیه جهت ثبت اطلاعات و جزئیات بیشتر در مورد انحنای قرنیه استفاده می شود.

پیشگیری و درمان:

بیمار مبتلا به آستیگماتیسم می تواند هر یک از روشهای درمانی زیر را جهت اصلاح دید خود انتخاب کند:

. استفاده از عینک

استفاده از لنزهای تماسی

اورتوكراتولوژی

لیزر درمانی یا سایر جراحی های انکساری

آستیگماتیسم را می توان با تغییر شکل قرنیه با استفاده از اشعه لیزر بسیار متمرکز نیز اصلاح کرد. دو روش معمول مورد استفاده شامل کراتکتومی فوتورفراکتیو (PRK)و  LASIK است.

درPRK لایه سطحی پوشش قرنیه برداشته می شود.در مقابل LASIKبافتی از سطح قرنیه بر نداشته و صرفاً لایه های داخلی را اصلاح می کند.جهت انجام لیزیک سطح قرنیه بریده شده و به شکل یک دریچه کنار زده می شود،سپس از لیزر جهت برداشتن میزان مشخص و دقیقی از لایه های زیرین استفاده شده و دریچه کنار زده شده مجدداً به جای خود باز می گردد تا ترمیم شود.هر دو روش با اصلاح شکل قرنیه موجب تمرکز مناسب نور روی شبکیه خواهند شد.

امروزه برای بیماران مبتلا به آستیگماتیسم روشهای درمانی گوناگون و متنوعی در دسترس است که با مشاوره مناسب با چشم پزشک می توان مناسب ترین روش درمانی را انتخاب کرد.

استفاده از عینک اولین انتخاب در درمان آستیگماتیسم است. امروزه انواع گوناگونی از عدسی ها و قاب های عینک متناسب با هر سن و سلیقه ای در دسترس است و عینک دیگر تنها وسیله درمانی برای اصلاح دید نبوده که با وجود تنوع در اندازه جنس و رنگ قاب ها در مد و مبحث زیبایی نیز جا باز کرده است.

برای بعضی از افراد لنزهای تماسی پاسخ بهتر و مناسبتری نسبت به عینک بوجود می آورد. شفافیت دید بهتری ایجاد کرده و میدان دید بازتری را در بر دارند. با این وجود از آنجا که لنزهای تماسی مستقیماً روی چشم قرار داده می شوند، استفاده از آنها نیاز به دقت، مراقبت و رعایت مرتب بهداشت آن دارد.

لنزهای تماسی نرم از شکل چشم تبعیت می کنند بنابراین لنزهای تماسی نرم معمولاً تاثیری در اصلاح آستیگماتیسم نخواهند داشت. در عوض لنزهای تماسی نرم مخصوصی وجود دارند که انواع زیادی از آستیگماتیسم را اصلاح می کنند. از آنجایی که انواع سخت و قابل نفوذ لنزهای تماسی شکل منظم و معمول خود را روی قرنیه حفظ می کنند به عنوان وسیله ای موثر در اصلاح آستیگماتیسم و سایر عیوب انکساری معرفی می شوند.

 ارتوکراتولوژی: این روش شامل کارگذاری انواعی از لنزهای تماسی سخت جهت تغییر شکل قرنیه است. لنزهای تماسی برای زمان مشخص و محدودی مانند طول شب استفاده شده سپس برداشته می شوند. بیماران مبتلا به مقادیر متوسط آستیگماتیسم می توانند استفاده از این روش بطور موقت دید واضحی در روز را تجربه کنند. ارتوکراتولوژی روش درمانی دائمی نبوده و در صورت توقف استفاده از لنزهای تماسی مربوطه دید به حالت اولیه باز خواهد گشت.

توصیه ها:

در صورت پخش شدن منابع نوری جهت معاینه به چشم پزشک مراجعه شود.

دستورات لازم در مورد مراقبت از لنز و بهداشت استفاده از لنز به دقت رعایت گردد.

پیرچشمی بخشی از روند طبیعی افزایش سن است و هنگامی که عدسی چشم قابلیت انعطاف خود را بتدریج از دست می دهد اتفاق می افتد.

همه ما پیرچشمی را تجربه خواهیم کرد، بعضی زودتر بعضی دیرتر، اما شروع این حالت معمولاً در حدود سن 40 - ۴۵ سالگی خواهد بود.

در نتیجه این روند افراد با دید طبیعی (بدون ضعف چشم) احتیاج به عینک مطالعه پیدا کرده و افرادی که از پیش نزدیک بین یا دوربین بوده اند به دو عینک (یکی برای دور و یکی برای نزدیک) یا یک عینک دو دید نیاز پیدا خواهند کرد.

مزیت نزدیک بینی در این است که این افراد بعد از شروع پیرچشمی می توانند عینک دور خود را برداشته و قادر به خواندن بدون عینک باشند. بعد از انجام لیزر برای اصلاح نزدیک بینی، این توانایی از دست خواهد رفت و این افراد همانند سایر اشخاص طبیعی نیاز به عینک مطالعه خواهند داشت. اما مبتلایان به نزدیک بینی متوسط و شدید پس از شروع پیرچشمی علاوه بر عینک دور به عینک مطالعه نیز نیاز خواهند داشت و در واقع مزیتی نسبت به افراد طبیعی ندارند.

افراد دوربین زودتر به عینک نزدیک نیاز پیدا کرده و بر حسب شدت دوربینی ممکن است در سنین پایینتری مجبور به استفاده از عینک مطالعه شوند.

علل:

چشم دارای عدسی محدبی است که از آن برای عمل تطابق و دیدن اشیاء نزدیک استفاده می کند. در حالت طبیعی انقباض عضلات مژگانی متصل به عدسی باعث تغییر در تحدب آن شده و موجب قرار گرفتن تصویر بر روی شبکیه می شود. در حالت استراحت عدسی، تمرکز بر رؤیت اشیاء دور خواهد بود. با افزایش سن عدسی بتدریج قوام نرم خود را از دست داده و سخت تر می گردد. به همین دلیل تطابق برای دیدن اشیاء نزدیک سخت تر اتفاق می افتد. سخت شدن لنز با گذشت زمان بتدریج افزایش یافته و در این سن کامل می گردد.

علائم و نشانه ها:

شخص مبتلا به پیرچشمی قادر به خواندن حروف ریز نبوده و یا نمی تواند بین اشیاء نزدیک افتراق بگذارد. تاریکی، صبح زود و خستگی از عوامل تشدید کننده این حالت می باشند. بسیاری از بیماران اظهار می دارند که هنگام مطالعه احساس خواب آلودگی پیدا می کنند.

تشخيص:

معاینات تشخیصی مشابه آن چه که در نزدیک بینی تشریح شده است انجام می گردد (به مبحث نزدیک بینی مراجعه گردد).

پیشگیری و درمان :

پیرچشمی با افزودن یک عدسی محدب (مثبت) جهت جبران قدرت تمرکز از دست رفته عدسی در چشم درمان می شود. لیزر تاثیری بر روی قدرت متمرکز کننده عدسی چشم نداشته و بنابراین نمی تواند پیرچشمی را درمان کند.

توصیه ها:

در صورتی که قبلا به عینک نیاز نداشته اید بهتر است در حدود سن ۴۰ سالگی جهت بررسی دید و نیاز به عینک با چشم پزشک خود مشورت کنید.

چنانچه قدرت متمرکز کردن قرنیه (پنجره شفاف قسمت جلوی چشم )بیش از حد باشد، فرد نزدیک بین و در صورتی که این قدرت کمتر از معمول باشد شخص دوربین خواهد بود. جراحی عیوب انکساری توسط لیزر، با تغییرشکل قرنیه سبب تصحیح قدرت فوکوس کردن چشم می شود.

جراحان چشم حدود ۱۰۰ سال است که جراحی های انکساری را برای درمان میوپی(نزدیک بینی)، هیپروپی(دوربینی) و آستیگماتیسم انجام می دهند. اما دهه گذشته شاهد رشد سریع و بهبود روشهای جراحی و استفاده از لیزر برای اصلاح عیوب انکساری بوده است. لیزر اشعه ای باریک و پرقدرتی تولید می کند که برای تصحیح شکل قرنیه به کار می رود. جراحیهای عیوب انکساری توسط لیزر برای افراد زیر ۱۸ سال، افراد در سنین آب مروارید و برخی شماره ها مناسب نیست.

جراحی های انکساری شامل چندین روش جراحی می باشد که برای کاهش یا حذف نیاز به عینک طراحی شده اند. در جراحی توسط لیزر نیازی به بستری شدن در بیمارستان وجود ندارد. در این روش ها انحنای قرنیه تغییر داده شده در نتیجه برای اصلاح نزدیک بینی انحنای قرنیه کمتر و برای اصلاح دوربینی انحنای قرنیه افزایش می یابد. به طور کلی روش های اصلاح عیوب انکساری را می توان به چهار دسته کلی تقسیم کرد:

١- تراش قرنیه :

در این روش ها با استفاده از لیزر بخشی از بافت قرنیه برداشته میشود. این روش ها شامل لیزیک، کراتکتومی فوتورفراکتیو و لازک می باشند که برای اصلاح دوربینی، نزدیک بینی و آستیگماتیسم کاربرد دارند. قبل از انجام هر کدام از انواع جراحی هایی که در بالا ذکر شده است باید چشم توسط قطره های بی حسی چشمی بی حس شوند.

در کراتکتومی فوتورفراکتیو، پوشش سطحی قرنیه تراشیده شده و سپس لایه زیرین آن برای تصحیح در معرض لیزر قرار می گیرد. بافت جدید در بالای سطح قرنیه ای که تصحیح شده است دوباره رشد می کند.

ممکن است بعد از عمل جراحی برای چند روز احساس ناراحتی وجود داشته باشد.

در لیزیک لايه فوقانی قرنیه به طوریکه هنوز اتصالاتی به قرنیه دارد با وسیله ای مخصوص بریده شده و کنار زده می شود. سپس لایه زیرین برای تصحیح شکل، در معرض ليزر قرار می گیرد و لایه برداشته شده بلافاصله سرجای خود برگردانده می شود. این روش تقریبأ بدون درد بوده و بهبود سریع است. معمولاً تا چند روز از یک لنز تماسی نرم به عنوان پانسمان استفاده میشود.

لازک روشی مشابه کراتکتومی فوتورفراکتیو است که در آن اپیتلیوم قرنيه محفوظ می ماند.

۲- قرار دادن ایمپلانت در قرنیه:

در این روش حلقه هایی در ضخامت و محیط قرنیه قرار داده می شود و بدین ترتیب نزدیک بینی اصلاح می گردد.

بیشترین کاربرد این شیوه برای درمان نزدیک بینی خفيف و همچنین بیماران دچار قوز قرنیه خفيف تا متوسط می باشد که استفاده از لیزر در آن ها ممنوع است. با این شیوه نمی توان دوربینی را اصلاح نمود.

۳- روش های حرارتی:

مانند کراتوپلاستی انتقالی (CK) که طی آن حرارت دادن محیط قرنیه با پروب CKباعث کوتاه شدن الیاف کلاژن تشکیل دهنده بافت قرنيه شده و دوربینی خفیف و متوسط را اصلاح می کند. از این روش برای اصلاح پیرچشمی نیز استفاده می شود اما در درمان نزدیک بینی کاربردی ندارد.

۴- روش های برشی:

از انجام برشهای شعاعی (RK) در قرنیه جهت اصلاح نزدیک بینی و آستیگماتیسم استفاده می گردد. این روش به دلیل عوارض بیشتر به خصوص دوربینی پیشرونده امروزه بندرت مورد استفاده قرار می گیرد.

روش های دیگری از اصلاح عیوب انکساری وجود دارند که بر خلاف شیوه های قبلی بر روی قرنیه انجام نمی شود. این روش ها شامل قرار دادن لنز داخل چشمی در بیماران دچار نزدیک بینی، دوربینی و آستیگماتیسم بسیار شدید می باشد که کاندید مناسبی برای لیزر یا لیزیک نمی باشند. همچنین از این روشها برای اصلاح عیوب انکساری با مقادیر کمتر در بیمارانی که دچار نازکی قرنیه میباشند هم استفاده می گردد. در افراد مسن با توجه به احتمال شیوع بیشترآب مروارید قرار دادن لنزهای داخل چشمی با شماره مناسب پس از انجام عمل آب مروارید انجام می شود تا عيوب انکساری قبل از عمل از بین رفته و این بیماران پس از عمل نیاز به عینک های قطور نداشته باشند. با این وجود ممکن است همچنان برای انجام کارهای دقیق مانند مطالعه یا رانندگی در شب استفاده از عینک نازک لازم باشد.

در حال حاضر موفق ترین روش ها شامل لیزیک، کراتکتومی فوتورفراکتیو و گذاشتن لنزهای داخل چشمی میباشد. در جراحی های لیزری و همچنین جراحی های غیرلیزری جهت اصلاح عیوب انکساری، هدف کاهش شماره چشم تا حد صفر می باشد.

در پزشکی دوربینی، هیپروپی نامیده می شود که نسبت به نزدیک بینی شیوع کمتری دارد.

علل:

دوربینی وقتی ایجاد می شود که چشم نسبت به انحنای قرنیه طول کمتری داشته و یا قرنیه نسبت به طول چشم انحنای کمتری دارد. در نتیجه نور وارد شده به چشم در پشت شبکیه متمرکز می شود (شکل ۲-۴). در این حالت اشیای دور تار بنظر می رسند و تصاویر نزدیک حتی بیشتر تار می شوند. افراد جوان که دوربین هستند می توانند با استفاده از قدرت متمرکز کننده عدسی چشم، تصویر را از پشت شبكيه به روی شبکیه بیاندازند و در نتیجه واضح تر ببینند. این تلاش اضافی ممکن است منجر به خستگی چشم شود که در کارهای نزدیک شدید تر است. اما در دوربینی شدید یا سنین بالاتر این توانایی کاهش یافته و بیماران احتیاج به عینک مطالعه یا عینک دو دید خواهند داشت.

با افزایش سن توانایی متمرکز کردن تصویر بر روی شبکیه کاهش می یابد، به تدریج وابستگی چشم دوربین به عینک بیشتر شده و به شماره بالاتری نیاز پیدا می کند. معمولاً در افراد دوربین نمره واقعی چشم بالاتر از عینک مورد استفاده آنها می باشد.

علائم و نشانه ها:

سردرد به ویژه در هنگام مطالعه که بیشتر در ناحیه پیشانی احساس می شود، تاری دید اشیای دور دست، حساسیت به نور و کاهش حدت بینایی از علائم شایع دوربینی می باشند.

تشخیص:

معاینات و آزمون ها مشابه آنچه در نزدیک بینی گفته شد انجام می گردد (به مبحث نزدیک بینی مراجعه شود).

پیشگیری و درمان:

برای اصلاح دوربینی از عینک مناسب با عدسی محدب (علامت مثبت +) و یا لنزهای تماسی استفاده میشود (شکل ۲-۴). معمولاً چشم از پشت این عینکها درشت تر بنظر می رسد. در صورت نیاز می توان از روشهای جراحی جهت رفع این عیب انکساری استفاده کرد (به مبحث جراحی عیوب انکساری مراجعه شود).

توصیه ها:

در صورت بروز هر کدام از علائم فوق با چشم پزشک خود مشورت نمایید.

کراتوکونوس یا قوز قرنیه بیماری پیشرونده ای است که معمولاً در سنین نوجوانی یا اوایل دهه دوم زندگی بروز می کند. در این بیماری قرنیه نازک شده و شکل آن تغییر می کند. قرنیه به طور طبیعی شکلی گرد یا کروی دارد ولی در کراتوکونوس قرنیه برآمده و مخروطی شکل میشود. این مسئله بر روی انکسار نور هنگام ورود به چشم تأثیر گذاشته و سبب ایجاد اشکال انکساری و کاهش وضوح بینایی می شود. کراتوکونوس ممکن است در یک یا هر دو چشم رخ دهد ولی در ۹۰٪ موارد در هر دو چشم دیده می شود.

علل:

عامل ایجاد کننده کراتوکونوس مشخص نیست ولی از نظر آسیب شناسی تخریب لایه های داخلی تشکیل دهنده قرنیه موجب نازک شدن قرنیه و تغییر شکل آن می شود. این بیماری ممکن است ژنتیکی باشد زیرا گاه بیماران متعددی در یک خانواده دیده می شوند.

علائم و نشانه ها:

علائم این بیماری در دهه دوم زندگی آغاز می شوند. تاری دید معمولاً تنها علامت بیماری است که ممکن است با نزدیک بینی و آستیگماتیسم پیشرونده همراه باشد. بیمار همچنین ممکن است دچار هاله بینی و حساسیت به نور باشد.

تشخيص:

تشخیص کراتوکونوس ممکن است به دلیل بروز و پیشرفت آهسته آن مشکل باشد. در معاینه قرنیه مخروطی به نظر رسیده و در موارد شدید هنگامی که بیمار به پایین نگاه می کند، پلک تحتانی دندانه دار به نظر می رسد.

پیشگیری و درمان:

در انواع خفیف بیماری، عینک یا لنز تماسی سخت ممکن است کمک کننده باشد زیرا این لنزها قابلیت بیشتری برای اصلاح آستیگاتیسم نامنظم ناشی از کراتوکونوس دارند ولی با پیشرفت بیماری و نازکتر شدن و تغییر شکل بیشتر قرنیه این درمان ها دیگر چندان کارساز نخواهد بود.

قرار گیری مناسب لنز بر روی قرنیه مبتلا به کراتوکونوس کاری ظریف و زمان گیر است. این فرایند با نازکتر شدن و تغییر شکل بیشتر قرنیه نیاز به تکرار داشته و نسخه بیمار باید مجدداً تغییر داده شود.

در صورتی که قرنیه قادر به تحمل لنز سخت نبوده و یا لنز توانایی اصلاح دید بیمار را نداشته باشد قدم بعدی پیوند قرنیه یا کراتوپلاستی می باشد. ممکن است بیمار حتی بعد از پیوند قرنیه برای دید بهتر به عینک و یا لنز نیاز داشته باشد.

در حال حاضر در بیمارانی که قادر به تحمل لنزهای سخت نیستند و از طرفی انجام پیوند قرنیه بدلیل عوارض آن در آنها توصیه نمی شود از روش های جدیدتری نظیر قرار دادن حلقه های داخل قرنیه استفاده می شود. مطالعه بر روی این روش در چند سال اخیر در جریان بوده و نتایج نشان دهنده بهبود نسبی بیماران است. هر چند نشان داده نشده است که این روش مانع پیشرفت بیماری شود.

روش جدیدی که اخیراً در برخی بیماران مبتلا به قوز قرنیه مورد استفاده قرار می گیرد شامل استحکام بخشیدن به

بافت قرنیه می باشد که به طور سرپایی و با چکاندن یک قطره حاوی ریبوفلاوین و سپس تابش نور فوق بنفش به قرنیه انجام می گیرد. .

بدلیل نازکی پیشرونده قرنیه در بیماران مبتلا به کراتوکونوس انجام هیچکدام از اعمال جراحی اصلاح عیوب انکساری نظیر لیزیک و لیزر توصیه نمی شود.

زمانی که چشم به دلیل اشکال انکساری قادر به دیدن اشیای دور نباشد اصطلاحاً نزدیک بین نامیده می شود. به عبارت دیگر نزدیک بین به افرادی گفته می شود که بدون عینک تنها می توانند اشیای نزدیک را ببینند. بیش از ۲۵٪ افراد جهان دچار درجاتی از نزدیک بینی هستند (تقریبا ۱۵ میلیون ایرانی). اصطلاحاً در پزشکی به این افراد میوپ گفته می شود.

علل:

مهمترین علت نزدیک بینی، حالت ارثی آن می باشد. نزدیک بینی معمولاً از اوایل دهه دوم زندگی شروع شده و با رشد اندازه چشم در طی بلوغ افزایش می یابد و معمولاً بعد از ۱۸ سالگی متوقف می شود.

تاکنون ثابت نشده است که مطالعه در سنین کودکی، مطالعه طولانی، مطالعه در شب، تماشای تلویزیون از نزدیک و یا استفاده از عینک نامناسب باعث ایجاد نزدیک بینی گردد.

اگر قرنیه نسبت به اندازه چشم انحنای بیشتری داشته باشد یا اندازه چشم نسبت به انحنای قرنیه بیشتر از حد معمول باشد نزدیک بینی ایجاد می گردد. در نتیجه نور وارده به چشم از اشیای دور بصورت دقیق بر روی شبکیه متمرکز نشده و وضوح تصاویر کاهش می یابد (شکل ۱-۴). تغییرات عدسی در آب مروارید نیز از علل دیگر نزدیک بینی می باشد.

علائم و نشانه ها:

تاردیدن اشیای دور دست بارزترین علامت نزدیک بینی است. سردرد به طور نادر بویژه در بیماران با نزدیک بینی خفیف دیده می شود. افراد نزدیک بین حتی در سن پیر چشمی قادرند کتاب را بدون استفاده از عینک مطالعه کنند. بیماران با درجه نزدیک بینی بالا مستعد ابتلاء به آب سیاه (گلوكوم) و پارگی شبکیه هستند.

تشخيص:

اندازه گیری حدت بینایی: در این آزمون از بیمار خواسته می شود از فاصله ۶ متری در حالی که یکی از چشم های خود را گرفته است به تصویری از حروف یا اشکال در جهات مختلف (چارت اسنلن) نگاه کرده و جهت یانوع شکل مورد اشاره پزشک را در هر سطر اعلام کند. این آزمون مجدداً با چشم دیگر انجام می شود. در بعضی مواقع از بیمار خواسته شود تا از میان یک صفحه که در وسط آن سوراخ ریزی تعبیه شده است به تابلو نگاه کند. انجام این آزمایش درافتراق عیوب انکساری از سایر بیماری های چشمی مختل کننده دید کمک کننده است.

رتینوسکوپی: در این روش شبکیه در پشت چشم توسط نور درخشانی که به چشم تابیده میشود، معاینه می گردد. نور تابیده شده می تواند سبب اختلال موقت بینایی شده و برای چند دقیقه همه چیز قرمز رنگ به نظر رسد.

سیکلوپلژی: برای راحتی در معاینه قسمت پشتی چشم، ممکن است از قطره های چشمی فلج کننده تطابق جهت گشاد کردن مردمک استفاده شود. بعضی قطره ها ممکن است برای چند ثانیه سبب سوزش چشم شود. این قطره ها ظرف ۱۰ ثانیه عملکرد خود را شروع کرده و می توانند اثرات خود را تا ساعتها داشته باشند بنابراین ممکن است بعد از استفاده از قطره ها اجسام نزدیک تا مدتی به خوبی دیده نشوند و چشم ها نسبت به نور حساس گردند. در این صورت استفاده از عینکهای تیره می تواند کمک کننده باشد. این حالت به تدریج بهبود می یابد.

کراتومتری: با استفاده از این روش شعاع انحناء قرنیه جهت انتخاب لنز تماسی مناسب بررسی می گردد.

پیشگیری و درمان:

برای اصلاح نزدیک بینی از عینک مناسب با عدسی مقعر و یا لنزهای تماسی استفاده میشود (شکل ۱-۴). در صورت نیاز از روشهای جراحی نیز استفاده می گردد (به مبحث جراحی عیوب انکساری مراجعه شود). جراحی انکساری مشکل استفاده از عینک و لنز نامرئی را حل میکنند. در صورت ابتلاء به گلوکوم و پارگی شبکیه کنترل فشار چشم و بررسی شبکیه تا آخر عمر ادامه خواهد داشت.

توصیه ها:

توصیه می شود در صورت معاینه با استفاده از قطره های چشمی فلج کننده تطابق و زمانی که مردمکها گشاد شده اند از رانندگی پرهیز شود.