آیلند / بیماری های

تماس با ما
بیماری
قرنیه و اتاق قدامی

قرنیه و اتاق قدامی

قرنیه یکی از قسمت های مهم چشم است که تاثیر بسیار زیادی در بینایی دارد.شفافیت قرنیه در این زمینه نقش مهمی را ایفا می کن.

اتاق قدامی چشم هم محل وجود عدسی چشم است که کدورت آن موجب آب مروارید می شود .و همچنین مایعی که در اتاق قدامی جریان دارد اگر به نحوی جریان خروجی آن دارای اختلال بشود منجر به آب سیاه یا گلوکوم می شود.

 

گلوکوم یا آب سیاه بیماری است که با افزایش فشار در داخل كره چشم همراه است. این بیماری در آغاز هیچ علامتی ندارد و در صورت درمان نشدن میتواند در طول چند سال سبب کاهش بینایی و آسیب عصب بینایی و در نهایت کوری شود. درمان زودرس می تواند مانع پیشرفت بیماری و کاهش دید بیمار گردد. این بیماری می تواند به صورت حاد یا مزمن بروز کند. نوع مزمن از آن جهت خطرناک تر است که در آغاز هیچ علامتی ندارد ولی می تواند در طول چند سال سبب کاهش بینایی و در نهایت کوری شود.

علل:

مایع شفاف درون کره چشم توسط اجسام مژگانی به داخل کره چشم ترشح شده و سپس از کانالی در نزدیکی محل تقاطع عنبیه (قسمت رنگی چشم) و قرنیه از داخل چشم خارج می گردد در اثر تجمع بیش از حد مایع که معمولاً به دلیل بسته شدن مجرای خروجی یا با احتمال کمتر مسدود شدن مسیر حرکت مایع یا تولید بیش از حد آن در داخل چشم اتفاق می افتد .فشار داخل کره بتدریج افزایش یافته و منجر به آب سیاه یا گلوکوم می گردد.

گلوکوم ممکن است به شکل مادرزادی ایجاد شده و یا به صورت اولیه یا ثانویه به علت دیگری مثل جراحی چشم و یا آب مروارید پیشرفته، آسیب های چشمی، بعضی از انواع تومورهای چشمی، یووئیت (التهاب داخل چشم) ایجاد گردد.

در گلوكوم مادرزادی کودک به دلیل وجود یک نقص مادرزادی به گلوکوم مبتلاست. کودکان مبتلا معمولاً علائم واضحی نظیر چشم هایی با قرنیه کدر، حساسیت به نور و اشکریزش شدید دارند.

در انواع شایع تر گلوکوم، سن بالا نیز به عنوان فاکتوری مستعد کننده مطرح شده است.

علائم و نشانه ها:

گلوکوم یکی از بیماریهایی است که دید را تحت تأثیر قرار میدهد. افزایش فشار داخل چشم سبب صدمه و آسیب به عصب بینایی که پیامها را به مغز می رساند خواهد شد. در گلوکوم حاد، این اتفاق ظرف چند ساعت رخ می دهد.

افراد میانسال و سالمند دوربین مستعد ابتلاء به گلوکوم حاد هستند. به دنبال افزایش فشار مایع در پشت عنبيه، فشار چشم به ناگهان زیاد شده و سبب می شود که عنبیه به طرف جلو رانده شده و مایع به خارج چشم تخلیه نشود.

با افزایش فشار که معمولاً در یک چشم اتفاق می افتد، چشم قرمز و دردناک می شود. این حالت به دلیل گشاد شدن مردمک در شب تشدید می گردد. در مراحل اولیه هاله های کدری اطراف نور چراغ ها دیده شده و بتدریج دید مختل می شود، زیرا افزایش فشار چشم سبب کدر شدن قرنیه می گردد( شکل ۱۹-۳). درد ممکن است تشدید شده و با تهوع و استفراغ یا سردرد همراه شود. در صورت عدم درمان ممکن است ناگهان بیمار متوجه شود که دید کناری ندارد درست مانند آن که دارید از درون یک لوله به اطراف نگاه می کنید. ادامه یافتن بیماری ممکن است سبب از بین رفتن دید حتی در مرکز شده و منجر به کوری شود. در گلوکوم حاد برای پایین آوردن فشار چشم نیاز به درمان به شکل اورژانس است.

در گلوكوم مزمن مايع داخل چشم نمی تواند به طور مناسب تخلیه شود و به مرور زمان سبب افزایش فشار چشم می شود. این افزایش تدریجی فشار چشم نیز سبب صدمه به عصب بینایی، میگردد (شکل ۲۰-۳). در ابتدا دید محیطی تحت تأثیر قرار می گیرد و سپس در اثر صدمه شدید به عصب، دید مرکزی نیز آسیب خواهد دید. این حالت دردناک نمی باشد.

در مراحل اولیه بیمار ممکن است متوجه مبتلا شدن به آب سیاه نشود. به این دلیل که گلوکوم در ابتدا علامت خاصی ندارد، دید طبیعی بوده و دردی وجود ندارد. با ادامه یافتن بیماری،شخص متوجه می شود که اشیایی را که در جلو و روبرو قرار دارند، به خوبی می بیند ولی اشیایی را که در کنار قرار داشته و باید از گوشه چشم به آنها نگاه کرد بخوبی دیده نمی شوند.

تشخيص:

بسیاری تصور می کنند در صورتی مبتلا به گلوکوم هستند که فشار چشمشان بالا باشد اما همیشه چنین نیست. فشار بالای چشم خطر ابتلاء به گلوکوم را افزایش می دهد. از طرف دیگر بالا بودن فشار چشم الزاماً به معنای ابتلاء به گلوکوم نیست. ابتلاء یا عدم ابتلاء به گلوکوم بر اثر بالا بودن فشار چشم بستگی به میزان تحمل عصب بینایی در مقابل فشار بالای چشم دارد و این میزان در افراد مختلف متفاوت است.

هر چند فشار طبیعی داخل چشم معمولاً بین ۱۲ تا ۲۱ میلی متر جیوه است، ولی حتی در این فشار نیز ممکن است شخصی به گلوکوم مبتلا باشد. این امر نشان میدهد که معاینه چشم تا چه حد از اهمیت برخوردار است. پزشک قادر است با استفاده از انواع دستگاههای فشارسنج چشم (مانند فشارسنج شیوتز ، تونوپن و یا اپلاناسیون گلدمن) فشار کره چشم را اندازه گیری کند. اندازه گیری فشار چشم تونومتری نامیده میشود. همچنین وی می تواند صدمات سرعصب بینایی را با انجام معاینات بالینی و گاه با استفاده از دستگاههای مخصوص بررسی نماید. اگر عصب بینایی صدمه ببیند شکل آن تغییر یافته و به دلیل از دست دادن بافت سالم آن شبیه به فنجان میشود. این وضعیت سبب محدودیت دید محیطی می شود.

پیش از معاینات فوق، پزشک برای بررسی میزان آسیب، معاینات زیر را نیز انجام خواهد داد:

بررسی حدت بینایی.

بررسی میدان بینایی.

. بررسی پاسخ مردمک.

پیشگیری و درمان:

در صورت درمان سریع گلوکوم و کاهش و به موقع فشار چشم، می توان مانع ایجاد عوارض دائمی گردید. زیرا عصب بینایی پس از آسیب دیدن بهبود نیافته و درمان نمی شود اما حتی در این زمان می توان با کاهش فشار چشم جلوی آسیب بیشتر را گرفت. هر چند گلوكوم علاج قطعی ندارد ولی درمان های رایج بیماری را کنترل می کند. با توجه به مطالب فوق اهمیت تشخیص و درمان زودرس آشکار می گردد. بیشتر چشم پزشکان گلوکومی را که تازه تشخیص داده شده است با دارو درمان می کنند ولی تحقیقات جدید نشان داده است که گاه جراحی با لیزر، جایگزینی مطمئن تر و مؤثرتری است. به طور کلی مهمترین هدف در درمان گلوکوم کاهش فشار چشم جهت کند کردن یا متوقف کردن پیشرفت بیماری و در نتیجه حفظ میدان دید باقی مانده می باشد.

روشهای درمان گلوكوم:

درمان دارویی: شایع ترین نوع درمان زودرس گلوکوم درمان دارویی است. داروهای گلوکوم بصورت قطره های چشمی و قرص تجویز می شوند. این داروها به دو شکل سبب کاهش فشار داخل چشم می شوند. بعضی باعث کاهش تولید مایع در چشم شده و بعضی به تخلیه بیشتر مایع از درون چشم کمک می کنند. داروهای ضد گلوكوم ممکن است تا چند بار در روز تجویز شوند. بیشتر بیماران عوارضی نشان نمی دهند ولی بعضی از این داروها ممکن است سبب سردرد شده و یا بر روی اعضاء دیگر بدن عوارضی داشته باشند. قطره ها ممکن است سبب سوزش و قرمزی چشم شوند. داروهای ضد گلوكوم باید تا زمانی که به کنترل فشار داخل چشم کمک می کنند مصرف شوند. از آنجا که گلوکوم معمولاً علامتی ندارد، گاهی بیماران داروی خود را قطع کرده و یا فراموش می کنند مصرف کنند. توصیه می شود قطره های چشمی به طور منظم تا پایان دوره درمان استفاده شوند.  

جراحی با لیزر: جراحی با لیزر به تخلیه مایع از درون چشم کمک می کند.

 روشهای جراحی رایج:

در جراحی گلوکوم، هدف ایجاد محل خروج جدیدی برای مایع داخل چشم است. هر چند چشم پزشک در هر زمانی ممکن است تصمیم به جراحی بگیرد ولی معمولاً از این روش در صورت رضایت بخش نبودن درمانهای دارویی و لیزر استفاده میشود.

جراحی در کلینیک یا بیمارستان عموماً به صورت سرپایی صورت می گیرد. قبل از جراحی به بیمار داروهایی جهت آرامش داده شده و سپس چشم توسط تزریق مواد بی حس کننده در اطراف آن بی حس میشود. جراح قطعه کوچکی از بافت سفیدی چشم (صلبیه) را برمی دارد که باعث به وجود آمدن کانال کوچکی برای عبور مایع درون چشم میشود. سپس قسمت سفید چشم که برداشته شده است با لایه نازک و شفافی از ملتحمه پوشانده میشود. مایع از مجرای ایجاد شده و از زیر ملتحمه ای که روی آن را پوشانده عبور کرده و از چشم خارج می شود.

بلافاصله بعد از جراحی، دید کمی مختل می شود اما این حالت گذرا است.باید پس از جراحی برای مقابله با عفونت و تورم ۴ تا ۸ هفته از قطره های آنتی بیوتیک و ضد التهاب استفاده شود. باید توجه داشت که این قطره ها با قطره هایی که قبلاً برای درمان گلوكوم مصرف می کردید، متفاوتند. بیمار باید بویژه در چند هفته اول پس از جراحی جهت کنترل فشار چشم مرتبا ویزیت شود.

در بعضی از بیماران، جراحی حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد در کاهش فشار مؤثر است. با این حال، اگر مجرای جدیدی که طی جراحی به وجود آمده است مسدود شود ممکن است به جراحی دیگری نیاز باشد. در صورتی که بیمار قبلاً تحت جراحی چشمی (نظير جراحی آب مروارید) قرار نگرفته باشد جراحی گلوکوم بهترین اثر را خواهد داشت.

باید بخاطر داشت که با اینکه جراحی گلوكوم باقیمانده دید را حفظ می کند ولی باعث بهبود دید از بین رفته قبلی نخواهد شد. در واقع، دید ممکن است به خوبی دید قبل از جراحی نباشد، هر چند که در صورت انجام ندادن جراحی در دراز مدت ممکن است بیمار دید خود را کاملا از دست بدهد.

جراحی گلوکوم نیز مانند هر جراحی دیگری ممکن است با عوارضی همراه باشد. این عوارض عبارتند از: آب مروارید، مشکلات قرنيه، التهاب یا عفونت داخل چشم و تورم عروق خونی پشت چشم. البته برای هر یک از موارد گفته شده درمان های مؤثری وجود دارد.

توصیه ها:

- اگر سن شما بالای ۴۰ سال است و یا کسی در اقوام نزدیک شما مبتلا به گلوکوم است، حتماً باید سالی یکبار توسط پزشک متخصص چشم معاینه شوید.

. در صورت بروز علائمی مشابه هر کدام از علائم و نشانه های شرح داده شده، در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید.

. هیچ گاه مصرف قطره های مخصوص به گلوکوم را قطع نکنید، مگر اینکه پزشک متخصص به شما گفته باشد.

به یاد داشته باشید که هدف از درمان گلوكوم حفظ باقی مانده دید است نه افزودن آن.

بیمار مبتلا به گلوکوم می بایست مادام العمر در فواصل منظم توسط پزشک متخصص مورد معاینه و ارزیابی قرار گیرد.

 

 

آب مروارید عبارتست از کدر شدن عدسی چشم که به صورت طبیعی شفاف است. مانند پنجره ای که بخار آب آن را تار کرده باشد، آب مروارید نیز باعث تاری دیده میشود.

آب مروارید معمولا با افزایش سن توسعه پیدا می کند ولی ممکن است به دلیل ابتلا به دیابت یا بعضی بیماریهای خاص، کشیدن سیگار، ضربه به چشم یا حتی به شکل ارثی نیز ایجاد گردد. دید شما به تدریج کدر شده و توسط نور زیاد آزرده خواهید شد. برای پاک کردن همیشگی عقاید غلطی که درباره آب مروارید وجود دارد باید گفت که آب مروارید:

پرده ای بروی چشم نیست.

بر اثر استفاده بیش از حد از چشم به وجود نمی آید.

سرطان نیست.

از یک چشم به چشم دیگر سرایت نمی کند.

سبب کوری غیر قابل برگشت نمی شود.

علل:

علت اصلی ایجاد کاتاراکت مشخص نیست ولی تصور می شود تجمع و رسوب بعضی پروتئین های خاص و تغییرات سلولی به تدریج شفافيت عدسی را از بین برده و آن را کدر می کند. به نظر می رسد که اشعه ماوراء بنفش(uv) و سوتغذیه در ایجاد آن موثر باشد.

علائم و نشانه ها:

تار شدن دید چشم که بدون درد است.

حساسیت به نور

تغییرات مکرر نمره عینک

دو بینی در یک چشم

احتیاج به نور بیشتر برای مطالعه

کاهش دید در شب

محو شدن یا زرد شدن رنگها

کاهش شدید دید هنگام ورود نور زیاد به چشم، مثلا هنگام رانندگی در شب و تابش نور خودروهای روبرو به چشم فرد مبتلا به آب مروارید

تشخيص:

کاهش دید بعلاوه علائم بالا بدون وجود مشکل چشمی دیگر به همراه معاینه چشم توسط پزشک تشخیص را قطعی می کند.

پیشگیری و درمان:

اگر علائم آب مروارید فعالیت های روزمره شما را تحت تأثیر قرار داده است، جراحی می تواند به شما کمک کند. برای انجام عمل جراحی احتیاج نیست که حتما آب مروارید شما به طور کامل گسترش یافته یا به اصطلاح رسیده شود.

عمل جراحی آب مروارید:

درست قبل از عمل جراحی، مردمک باید توسط قطره ها گشاد شود .

عمل جراحی معمولا توسط قطره های بی حسی موضعی یا تزریق ماده بی حسی انجام میشود. ولی در موارد لرزش سر یا در صورت اضطراب زیاد باید از بیهوشی عمومی استفاده کرد. عمل جراحی حدود ۱۰ تا ۳۰ دقیقه به طول می انجامد.

. در نتیجه جراحی یک لنز شفاف جایگزین عدسی شما که مبتلا به آب مروارید شده است، می شود. برای تصحیح و بهتر بینایی، قبل از عمل جراحی، اندازه و شکل چشم شما برای تعیین میزان قدرت لنز محاسبه می شود.

در طول عمل یک برش کوچک در بالا، کنار و یا نزدیک عنبیه (بخش رنگی چشم )شما ایجاد می شود.

وسیله ای ظریف و خاص، از میان برش عبور داده شده و سوراخی در کپسول عدسی، که قسمت جلویی سطح آب مروارید را پوشانده است ایجاد می شود تا پروب به داخل آن هدایت شود. با کمک پروب، آب مروارید به قطعات ریز شکسته شده و سپس این قطعات توسط یک دستگاه به بیرون از چشم مکیده (ساکشن) می شود .قسمتهای باقی مانده کپسول لنز در جای خود نگاه داشته می شوند.

یک عدسی جدید شفاف جایگزین آب مروارید میشود. این لنز از وسط تا شده و از میان برش ایجاد شده در جلوی چشم، به داخل کپسول لنز قرار داده شده و در داخل کپسول، به شکل اصلی و نرمال خود (غير تا شده) در می آید .

معمولا برش ایجاد شده خود به خود و بدون بخيه بهبود پیدا می کند. با این وجود گاهی بیمار نیاز به یک یا دو بخیه دارد.

. بعد از عمل جراحی، یک پوشش یا پد، برروی چشم شما گذاشته می شود و در همان روز از بیمارستان مرخص خواهید شد.

بعد از عمل جراحی آب مروارید:

پوشش یا پد روز بعد از عمل از روی چشم برداشته شده و قطره های چشمی آغاز می شوند. گاهی در هفته اول بعد از عمل جراحی احتیاج است که شبها از حفاظ چشمی استفاده شود. معمولا شکل ظاهری چشم بعد از عمل جراحی تغییری نمی کند. بعضی اوقات ممکن است اطراف چشم شما قرمزی یا کبودی به وجود آید که ظرف چند هفته از بین می رود. مسکن های ساده، هرگونه ناراحتی ملایم و خفیف را در طول ۲۴ ساعت اول بعد از عمل کاهش داده و بهبود می بخشد. چنانچه چشم شما قرمز و دردناک شده و یا دید چشم بدتر شود، باید فورا با پزشک متخصص چشم تماس بگیرید.

می توانید ۵ تا ۷ روز بعد از عمل حمام کنید. البته قبل از زمان مذکور شستشوی بدن به صورتی که سر و صورت با آب تماس نداشته باشد بلامانع است. تا چند هفته بعد از عمل جراحی از مالیدن چشم های خود خودداری نمایید. معمولا تا حدود یکماه باید از قطره های چشمی استفاده کنید.

تقریبا بلافاصله دید شما بتدریج بهبود می یابد. حدود ۱ تا ۲ ماه بعد از عمل جراحی، چشم شما برای عینک جدید معاینه و تست می شود. معمولا از عینک مطالعه با دو دید(عینکی مناسب برای دیدن اشیاء دور و نزدیک) استفاده می شود.

 ممکن است دید شما به تدریج و طی ماهها یا سالها پس از عمل جراحی موفقیت آمیز مختل شود. در واقع ممکن است قسمتی از کپسول لنز که در عقب برای نگه داشتن لنز کاشته شده به جای گذاشته شده بود، کدر و ضخیم شود.

با استفاده از لیزر می توان با ایجاد یک سوراخ در مرکز کپسول عدسی دید شما را به حالت قبل برگرداند( شکل ۱۶-۳). این پروسه دردناک نیست و بصورت سرپایی انجام می شود. برای انجام این امرقطره ای در چشم شما چکانده می شود که معمولا ظرف ۲۰-۱۰ دقیقه می تواند مردمک را بزرگ و گشاد کند. ممکن است برای فوکوس کردن لیزر به یک لنز تماسی احتیاج باشد. در اینصورت در ابتدا قطره های بی حسی که کمی چشم را می سوزاند در چشم ریخته می شوند. لنزهای تماسی مانع از پلک زدن شما میشود. پزشک به شما خواهد گفت که به کدام سمت نگاه کنید.

بلافاصله بعد از درمان توسط لیزر، به خاطر تابیده شدن نورهای روشن به چشم شما و قطره های استفاده شده جهت گشاد و بزرگ کردن مردمک، دید شما شدیدا مختل می شود که در ظرف چند دقیقه دید شما کمی بهتر شده و نهایتا پس از چند ساعت به حالت طبیعی باز می گردد.

توصیه ها:

هیچگاه تا چند هفته بعد از عمل جراحی چشم های خود را نمالید.

درباره اینکه چه وقت می توانید به سر کار خود بازگشته و یا رانندگی کنید با جراح خود صحبت کنید. معمولا خیلی زود پس از عمل جراحی این امکان وجود خواهد داشت.

. هنگامیکه دید شما مختل شده است نباید رانندگی کنید. بنابراین هیچگاه روزی که با چشم پزشک وقت ملاقات دارید خودتان رانندگی نکنید.

 

قرنیه قسمت شفاف جلوی کره چشم است که مثل شیشه پنجره داخل چشم را از محیط خارج جدا می کند و دو وظیفه مهم دارد: یکی آنکه پرتوهای نور را به داخل چشم هدایت کند و دیگر آنکه از ساختمان های داخل کره چشم محافظت نماید. برای اولین بار در قرن هجدهم میلادی از جایگزینی شیشه به جای قرنیه کدر استفاده شد. در ایران نیز برای اولین بار در سال ۱۳۱۴ پیوند قرنیه با موفقیت انجام شد.

پیوند قرنیه با هدف ایجاد دید بهتر، حفاظت از ساختمان های داخل کره چشم، مواردی که قرنیه دچار زخمهای مقاوم به درمان شده یا توموری در آن وجود دارد و بدلایل زیبایی ظاهری چشم انجام می پذیرد.

علل:

عواملی که منجر به پیوند قرنیه می شوند عبارتند از:

 ١- قوز قرنیه (کراتوکونوس)

 ۲- ورم قرنیه پس از جراحی آب مروارید

 ٣- کدورت و لک اکتسابی یا مادرزادی قرنیه

 ۴- پارگی قرنیه

قرنیه پیوندی پس از مرگ از چشم افرادی تهیه می شود که تمایل داشته اند با اهداء قرنیه به دیگران کمک کنند. در بانک چشم این قرنیه ها به طور دقیق معاینه می شوند تا از سالم بودن آنها اطمینان حاصل گردد. به علاوه تمام قرنیه های پیوندی از نظر بیماری هایی مثل ایدز و هپاتیت کنترل می شوند تا این بیماری ها به فرد گیرنده پیوند سرایت نکند. قرنیه جهت پیوند از دهنده هایی که از نظر جسمی سالم بوده اند و علت مرگ آنها بیماریهای ناشناخته، عفونی و سرطان نبوده است انتخاب می شود.

جراحی پیوند قرنیه چگونه انجام می شود؟

برای انجام جراحی پیوند قرنیه معمولا لازم است که بیمار قبل از عمل در بیمارستان بستری شده، آزمایش ها و معاینات لازم انجام گیرد. معمولا قبل از بستری شدن بیمار در بیمارستان برای رزرو قرنیه با بانک چشم هماهنگی به عمل می آید، اما به هر حال ممکن است در روز عمل، قرنیه مناسب برای پیوند در بانک چشم موجود نباشد و در نتیجه جراحی به روز دیگری موکول شود.

پیوند قرنیه معمولا با بیهوشی کامل انجام می گیرد. البته اگر به علت بیماریهای دیگر مثل مشکلات قلبی یا ریوی امکان بیهوشی کامل وجود نداشته باشد فرد به کمک دارو خواب آلوده شده و چشم به صورت موضعی بیحس می گردد که در این حالت بیمار دردی احساس نخواهد کرد. در زمان جراحی با استفاده از وسایل میکروسکوپی یک قطعه مدور از وسط قرنیه بیمار برداشته شده و به جای آن یک قطعه گرد متناسب از قرنیه سالم دهنده را قرار میدهند. سپس آن را با بخیه های خیلی ظریف به چشم بیمارمی دوزند. عمل جراحی بین یک تا دو ساعت طول می کشد. پس از خاتمه عمل چشم پانسمان می شود.

معمولا پس از پایان عمل وقتی فرد به هوش می آید احساس درد و ناراحتی می کند که این موضوع طبیعی است و نباید باعث نگرانی شود. روز بعد، پانسمان باز شده و چشم معاینه می شود. در روز اول پس از عمل دید کاملا تار است. تاری دید به تدریج و به آهستگی بهبود پیدا می کند، بنابراین در روزها و هفته های اول پس از عمل نباید توقع دید خوب داشته باشیم. غالبا يک تا دو روز پس از انجام پیوند قرنیه فرد از بیمارستان مرخص می شود. در روزهای اول پس از پیوند، معمولا معاینات به صورت روزانه انجام می شود.

همانطور که توضیح داده شد قرنیه پیوندی به وسیله تعدادی بخیه ظریف میکروسکوپی به چشم دوخته میشود که جذب شدنی نبوده و باید در موقع مناسب به وسیله پزشک برداشته شوند. معمولا پس از چند ماه پزشک معالج برای اصلاح آستیگماتیسم تعدادی از بخیه ها را دستکاری می کند یا برمی دارد. قرنیه پیوندی یک تا دو سال بعد از پیوند به طور کامل جوش خورده و بخیه ها کاملا برداشته می شوند.

 در ماه های اول پس از پیوند ممکن است دید متغیر بوده و کم و زیاد شود، به همین دلیل احتمالا در ماه های اول حتی استفاده از عینک طبی کمکی به دید نخواهد کرد. پس از گذشت چند ماه استفاده از عینک طبی مناسب یا لنز تماسی سخت می تواند به بهبود بینایی کمک کند. نهایتا در تعداد کمی از بیماران لازم است بر روی قرنیه پیوندی جراحی مجددی برای کم کردن آستیگماتیسم و بهبود بینایی انجام شود.

نتیجه عمل پیوند قرنیه تا حد زیادی به بیماری اولیه ای بستگی دارد که پیوند قرنیه به آن دلیل انجام گرفته است. در افرادی که به علت قوز قرنیه (کراتوکونوس)، لکه های غیرعفونی قرنیه و ورم خفيف قرنيه تحت عمل جراحی قرار گرفته اند میزان موفقیت عمل بسیار خوب و در حدود ۹۰٪ است. در مواردی که پیوند قرنیه به علت لکه های ناشی از تب خال یا ورم شدید قرنیه انجام گرفته باشد نیز میزان موفقیت عمل بالای ۸۰٪ است.اما در موارد اورژانس که پیوند قرنیه برای کنترل عفونت یا ترمیم سوراخ قرنیه انجام می شود احتمال شفاف ماندن قرنیه پیوندی کمتر است اما به هر حال پیوند قرنیه برای حفظ ساختمان چشم انجام می شود.

در صورت اشتغال به کار اداری وسبک بیمار پس از دو هفته می تواند به سر کار خود برگردد، اما چنانچه شغل بیمار به فعالیت بدنی نیاز داشته باشد برای بازگشت به کار حداقل ۶ هفته صبر لازم است.

مشکلات و عوارض پیوند قرنیه:

شایعترین عارضه عمده پیوند قرنیه ایجاد آستیگماتیسم( انحنای نامناسب قرنیه) است که معمولا با تنظیم کردن و برداشتن بخیه ها و استفاده از عینک یا لنز تماسی بهبود می یابد.

عارضه مهم دیگر رد پیوند با پس زدن پیوند است که اگر به موقع درمان نشود موجب کدر شدن قرنیه پیوندی می گردد. پس زدن پیوند وقتی اتفاق می افتد که دستگاه ایمنی بدن بیمار قرنیه پیوندی را به عنوان بافتی غریبه شناسایی کرده و سعی کند آن را از بین ببرد. این حالت می تواند از دو هفته پس از پیوند شروع شود اما معمولا چند ماه بعد اتفاق می افتد. در صورتی که رد پیوند زود تشخیص داده شود، شفاف شدن قرنیه کدر شده با استفاده مکرر از قطره های ضدالتهاب و گاهی استفاده از قرصهای خوراکی یا تزریق دارو به اطراف چشم کنترل می شود، اما در موارد پیشرفته رد پیوند، ممکن است عارضه با دارو کنترل نشده و نیاز به انجام پیوند مجدد باشد که غالبا میزان موفقیت آن کمتر از پیوند اولیه است. به همین علت توصیه میشود که در صورت بروز هر یک از علائم زیر در چشمی که قرنيه پیوندی دارد ظرف ۲۴ ساعت به چشم پزشک مراجعه شود:

درد

. قرمزی شدید چشم

حساسیت به نور

  اشکریزش غیر طبیعی

  تاری دید

احساس جسم خارجی که می تواند ناشی از شل یا پاره شدن بخیه ها باشد.

سایر عوارض عمده پیوند قرنیه چندان شایع نیستند، اما به هر حال احتمال عوارضی مثل خونریزی داخل چشمی، عفونت، آب مروارید، آب سیاه، عود بیماری قبلی در قرنیه پیوندی و پارگی پرده شبکیه وجود دارد.

توصیه ها:

معمولا بعد از انجام پیوند قرنیه لازم است تا چند هفته از قطره های آنتی بیوتیک و تا چند ماه از قطره های استروئیدی (ترکیبات کورتونی) که التهاب را کنترل می کند استفاده کنید. گاهی قطره های دیگری مثل اشک مصنوعی یا قطره های پایین آورنده فشار چشم نیز تجویز می شود. پس از عمل حتما قطره ها را طبق تجویز پزشک به صورت دقیق مصرف کنید و از قطع کردن خودسرانه دارو پرهیز نمایید. مصرف نادرست دارو می تواند باعث از بین رفتن قرنیه پیوندی و نابینایی شود.

با توجه با آنکه در پیوند قرنیه بافت خیلی دیر جوش می خورد و پس از جوش خوردن هم هرگز استحکام قرنیه عادی را ندارد توصیه می شود:

. لازم است در هفته های اول پس از پیوند حتما از محافظ پلاستیکی (شیلد) استفاده گردد تا به چشم ضربه وارد نشود.

از مالیدن و خاراندن چشم عمل شده جدا خودداری کنید.

. در این مدت باید از خم شدن، زور زدن و برداشتن اشیاء سنگین خودداری شود. در صورتی که مجبور شدید چیزی را از روی زمین بردارید از کمر خم نشوید، بلکه زانوها را خم کنید و سر را صاف نگه دارید.

. در صورت شستشوی سر کاملا دقت کنید که آب و شامپو وارد چشم نشود. .

. همیشه از یک عینک آفتابی یا طبی بزرگ با شیشه مقاوم استفاده کنید تا از ضربه های اتفاقی جلوگیری کند.

تنها فعالیت ورزشی مجاز در این دوره پیاده روی سبک است. بنابراین از ورزش هایی مثل جودو، کشتی و فوتبال که در آن ها احتمال ضربه وجود دارد پرهیز کنید. در موقع انجام شنا و یا ورزش های عادی حتما از عینک محافظ مخصوص استفاده  کنید.

از فعالیت هایی که در آنها احتمال ضربه وجود دارد خودداری کنید و با کسی درگیر نشوید.

توجه داشته باشید که عدم رعایت این نکات می تواند به قیمت از دست رفتن بینایی تمام شود. بدیهی است که ذکر تمام  جزئیات مربوط به جراحی پیوند قرنیه در این خلاصه نمی گنجد، بنابراین در هر مورد مشکوک حتما با پزشک معالج خود مشورت کنید.

. در صورت عدم موفقیت پیوند قرنیه ممکن است مجبور شوید برای بهبود دید از لنزهای تماسی استفاده کنید.

 توجه داشته باشید در هر زمانی پس از پیوند قرنیه حتی اگر سال ها از عمل جراحی گذشته باشد در صورت بروز هر حالت غیر طبیعی مثل کاهش دید، اشکریزش، درد، احساس جسم خارجی، ترس از نور یا قرمزی چشم باید حداکثر ظرف مدت ۲4 ساعت به چشم پزشک مراجعه کنید.

تراخم شایعترین علت کوری چشم به دلیل عفونت بخصوص در جوامع در حال توسعه است. این بیماری یک عفونت چشمی شدید و مزمن است که در مناطق فقیر با سطح بهداشت پایین، مناطق گرم و خشک، آب و هوای همراه با گرد و خاک، در کشورهای در حال توسعه و جایی که آب کم است شایع ترمی باشد. این بیماری در ایران نیز در نواحی جنوب و بخصوص خوزستان شیوع زیادی داشته و امروزه در کشورهای توسعه و در حال توسعه یافته رو به ریشه کنی است. با وجود اینکه بیماری خوشبختانه در حال ریشه کن شدن است هنوز شایع ترین علت کوری در افراد مسن مناطق مذکور است.

تراخم دو مرحله دارد. مرحله اول، عفونت فعال ملتحمه توسط باکتری کلامید یا تراکوماتیس می باشد. این مرحله از بیماری بسیار مسری است. در مرحله بعدی، بیماری سبب آسیب به قرنیه می شود. عفونتهای مکرر سبب متورم شدن ریشه مژه ها و برگشتن مژه ها به سمت داخل چشم در نتیجه خراش دادن قرنیه می شود. این خراش دردناک بوده و سبب اسکار روی قرنیه و در نهایت کدر شدن آن می شود. عفونت مکرر، گسترده و درمان نشده منجر به کوری خواهد شد حال آن که درمان بموقع بیماری فرد را از کوری نجات خواهد داد.

ابتلا به تراخم ایمنی دائمی ایجاد نکرده و احتمال ابتلای مجدد وجود دارد. بیشترین شیوع بیماری در کودکان سنین ۳ تا ۵ سال دیده میشود. در بعضی از جوامع نیز بیش از ۹۰٪ کودکان زیر ۵ سال به این بیماری مبتلا هستند.

تراخم معمولا دو طرفه است و از طریق تماس مستقیم، استفاده از وسایل شخصی مشترک، تماس با پشه و مگس و معمولا از سایر اعضای خانواده منتقل می شود. لذا افراد خانواده نیز باید توسط پزشک معاینه شوند. این بیماری در زنان شایعتر از مردان است.

علائم و نشانه ها:

علائم اولیه بیماری شامل درد و تورم پلکها، ترشح، اشکریزش، ترس از نور، پرخونی چشم، تاری دید هستند. تمامی نشانه های تراخم در پلک فوقانی، قسمت بالایی ملتحمه و قرنیه شدید تر از قسمت پایینی است. در صورت عدم درمان در این مرحله بتدریج عروق خونی روی قرنیه رشد خواهند کرد.

در نتیجه تکرار عفونت عوارضی چون اشک ریزش، افتادگی پلک، انسداد مجاری اشک و برگشتن مژه ها به داخل پلک بیمار را درگیر خواهد کرد.

معمولا یک هفته بعد از تماس علائم بیماری بتدریج بروز خواهند کرد. شروع بیماری در کودکان یا شیرخواران آهسته است و ممکن است بیمار با عوارض کم یا بدون عوارض بهبود یابد. اما بیماری در بالغین به صورت شدید آغاز می شود و عوارض زودتر به وجود می آید.

تشخیص:

شرح حال بیمار (خصوصأ سابقه حضور در مناطق پر خطر)، معاینه بالینی و فرستادن نمونه ای از تراشیده های ملتحمه جهت رنگ آمیزی و کشت به آزمایشگاه بهترین راه برای تشخیص می باشد.

پیشگیری و درمان:

تراخم بیماری قابل پیشگیری است. انتقال این بیماری با تماس مستقیم صورت می گیرد بنابراین تماس کودکان، والدین و اعضا فامیل به راحتی موجب انتقال بیماری خواهد شد. باکتری می تواند بوسیله استفاده از حوله، پتو یا بالش مشترک نیز انتقال یابد. بعلاوه نوعی مگس نیز که قادر به تخمک گذاری روی صورت انسان است میتواند ناقل این باکتری باشد. از عواملی که احتمال انتشار بیماری را افزایش می دهند می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  عدم رعایت بهداشت فردی

دفع نامناسب زباله و فضولات

در دسترس نبودن آب کافی جهت شستشو

  استفاده از بستر مشترک

  تماس نزدیک با حیوانات

پیشگیری بستگی به رعایت بهداشت مناسب فردی و عمومی دارد. در درمان تراخم نیز در صورت عدم رعایت بهداشت محیط و فردی کاری مفید نخواهد بود و بیماری مجددا بروز خواهد کرد. جهت درمان از روش های زیر استفاده میشود:

الف) درمان طبی: در مراحل اولیه تراخم، درمان توسط آنتی بیوتیک خوراکی به تنهایی جهت ریشه کردن تراخم کافی است. تمام خانواده باید همزمان درمان شوند.

ب) درمان جراحی: در مراحل بعدی تراخم، که شامل دردناک شدن چشم و بروز ناهنجاری های پلکی است، جراحی احتياج می باشد. همچنین در مواردی که قرنیه کدر شده و سبب اختلال دید می شود پیوند قرنیه جهت بهبود دید می تواند کمک کننده باشد ولی نتیجه ممکن است بسیار خوب نباشد.

توصيه ها:

. اگر به نواحی و مناطقی که تراخم همه گیر است مسافرت می کنید، بهداشت فردی را کاملا رعایت کنید.

چنانچه به سبب ابتلا به تراخم درمان آنتی بیوتیکی شده اید و یا جراحی داشته اید، احتمال ابتلای مجدد را در نظر داشته باشید و در صورت بروز هرگونه مشکل با چشم پزشک خود مشورت کنید.

از مالیدن چشمهای خود پرهیز کنید مگر اینکه دستهای خود را شسته باشید.

. هر روز حوله و لباس های خود را عوض کرده و بشویید و از وسایل شخصی دیگران استفاده نکنید.

روبالشی خود را هر روز عوض کنید.

. از لوازم آرایشی چشم ها بخصوص سرمه (ریمل) استفاده نکنید.

هیچگاه از لوازم آرایشی چشم سایرین استفاده نکنید.

دستورات چشم پزشک خود را جهت استفاده کردن از لنزهای تماسی به دقت و درستی ادامه دهید.

. اگر فرزند شما به تراخم مبتلا شده، از تماس فرزند خود با دیگر بچه ها جلوگیری کنید.

رعایت کردن بهداشت محیط جهت جلوگیری از انتقال عفونت توسط پشه ها و مگس الزامی است.

از آنجایی که قرنیه در حقیقت پنجره چشم بوده و نور را به داخل چشم هدایت می کند، بنابراین زخم های قرنیه به خصوص ضایعات مرکزی آن سبب تاری دید میشود. از طرف دیگر قرنیه اعصاب درد بسیاری دارد، بنابراین زخمهای سطحی و عمقی قرنیه سبب ایجاد درد شدید و ترس از نور می شوند. درد با حرکت پلکها (بخصوص پلک فوقانی) بر روی سطح قرنیه بدتر شده و معمولا تا زمان بهبودی این حالت باقی می ماند.

علل:

وجود جسم خارجی یا بر خورد اجسام خارجی به چشم مانند آنچه بطور شایع در هنگام استفاده از لنزهای تماسی، جوشکاری یا تراشکاری اتفاق می افتد، عفونتهای قرنیه (کراتیت)، زخم های قبلی قرنیه، خشکی چشم خصوصأ به دلیل بسته نشدن کامل پلکها و ابتلا به دیابت و یا بیماریهای نقص سیستم ایمنی و بدخیم از عوامل ایجاد خراش و زخم در قرنیه می باشند.

علائم و نشانه ها:

شایعترین شکایت بیمار مبتلا به خراش و زخم قرنیه درد است که البته در نوعی از عفونت ویروسی وجود ندارد. معمولا شدت درد در محیط پر نور تشدید یافته که باعث ترس از نور میشود.

اشک ریزش، قرمزی چشم، کاهش دید و در بعضی موارد ترشح چرکی نیز از دیگر علائم این بیماری هستند.

تشخيص:

قرنیه تحت نور کافی و با استفاده از اسلیت لامپ توسط پزشک معاینه می شود. گرفتن یک تاریخچه دقیق از بیمار در بیماریهای قرنیه بسیار مهم می باشد. تاریخچه ضربه یا بیمارهای قرنیه می تواند کمک کننده باشد. در حقیقت جسم خارجی و خراش های سطحی در مورد بسیار شایع از زخم های قرنیه هستند.

از آنجایی که عفونتهای قرنیه علل مختلفی دارد، بنابراین گاهی برای انتخاب درمان مناسب انجام آزمایشات آزمایشگاهی و کشت ضروری میباشد.

پیشگیری و درمان:

درمان نباید تا آماده شدن جواب آزمایشات متوقف شود. اگر ارگانیسم توسط کشت تشخیص داده شد درمان به نوع مناسب تغییر میابد. در بعضی موارد بستری در بیمارستان نیز احتياج می شود بخصوص در مواردی که عفونت شدید و وسیع باشد یا اگر فرد مبتلا به دیابت و یا بیماریهای نقص سیستم ایمنی بوده و یا به تنهایی قادر به مراقبت از خویش نباشد.

چنانچه با وجود درمان کافی و برطرف شدن علائم، اسکار زخم روی قرنیه باقی بماند و موجب کدورت بینایی گردد پیوند قرنیه می تواند کمک کننده باشد.

توصیه ها:

افرادی که از لنزهای تماسی استفاده می کنند در صورت بروز درد و قرمزی چشم خود باید فورا با پزشک متخصص خود تماس بگیرند.

در صورت ورود جسم خارجی به چشم از انجام هرگونه دستکاری چشم و استفاده از هر نوع محلول یا دارو بدون نظر پزشک جدا خودداری نمایید. زیرا اینگونه مداخلات ممکن است به آسیب شدیدتر و گاه غیر قابل برگشت قرنيه منجر شود.

استفاده از قطره های بی حس کننده موضعی به طور سرخود توسط بیمار، اگرچه به طور موقت سبب تسکین درد ناشی از خراش قرنیه یا وجود اجسام خارجی می گردد ولی احتمال بروز عفونتهای شدید قرنیه و آسیب های وسیع را به شدت افزایش میدهد.

مراقبت از چشم ها حین انجام کارهایی چون جوشکاری و تراشکاری با استفاده از عینک های محافظ، روش مناسبی در پیشگیری از سوانح چشمی حین کار می باشد.

 

هایفما لایه ای متشکل از خون در قسمت جلوی چشم، در پشت قرنیه و جلوی عنبیه است .تاری دید حاصل شده ناشی از خونریزی به سبب انسداد مسیر نورهای وارده به چشم و یا عوارضی که باعث افزایش فشار چشم می شوند، می باشد.

علل:

ضربه و صدمه به چشم سبب خونریزی رگهای عنبيه (بخش رنگی چشم) و در نهایت هایفما می شود. وجود عروق غیر طبیعی در بخش جلویی چشم نیز می تواند سبب خونریزی خودبخودی و هايفما شود.

از بیماری هایی که سبب ایجاد عروق خونی غیرطبیعی می شوند، می توان از دیابت، ایسکمی (کاهش خونرسانی)،اختلالات خونی و تومورها نام برد.

علایم و نشانه ها:

علاوه بر وجود خون در پشت قرنیه، کاهش بینایی، درد، احساس فشار در چشم، ترس از نور و قرمزی چشم از علائم همراه این بیماری هستند.

تشخيص:

پزشک با سوال کردن درباره علایمی که در بالا ذکر شد و انجام معاینه چشم و آزمایشات لازم به تشخیص می رسد.

این معاینات شامل بررسی قرنیه توسط اسلیت لامپ، استفاده از قطره های گشاد کننده مردمک و دیدن پشت چشم و اندازه گیری فشار داخل چشم می باشند. در صورت وجود خونریزی زیاد طوری که پشت چشم دیده نشود استفاده از سونوگرافی چشم کمک کننده است.

همچنین ممکن است جهت تشخیص کم خونی سلولهای داسی شکل آزمایشات خاصی نیز انجام شود. افرادی که مبتلا به این نوع کم خونی می باشند بیشتر در معرض افزایش فشار داخل چشم و از دست دادن بینایی در نتیجه هایفما خواهند بود.

پیشگیری و درمان:

اگر مبتلا به هایفما هستید، باید مرتب به پزشک خود مراجعه کنید. در بعضی موارد حتی به معاینات روزانه احتیاج است. استفاده از قطره های گشادکننده مردمک و استروئید با تجویز پزشک جهت کاهش التهاب کمک کننده می باشد. همچنین استفاده از پوشش روی چشم سبب کاهش استفاده از چشم مبتلا شده و در نتیجه شانس خونریزی مجدد در چشم نیز کاهش می یابد.

پزشک در صورت افزایش فشار داخل چشم از قطره های چشمی و یا قرص جهت پایین آوردن فشار چشم استفاده می کند.

در صورت وجود لخته وسيع در قسمت جلوی چشم (اتاق قدامی) (افراد ناقل و یا مبتلا به کم خونی داسی شکل)، بالا بودن فشار چشم علیرغم درمان طبی، وجود خون در جلوی چشم که سبب ایجاد لک روی قرنیه شود و خونریزی مجدد انجام جراحی پیشنهاد می گردد.

اگر هایفما درمان نشود بالا ماندن فشار داخل چشم برای مدت طولانی، سبب آسیب عصب بینایی و کاهش بینایی دائمی خواهد شد. همچنین روند بهبودی هایفما بستگی به اختلالاتی در چشم دارد که بوسیله علت اولیه ایجاد میشود.

توصیه ها:

. در صورت ابتلا به هایفما تحت نظر بودن و انجام معاینات مکرر بسیار مهم هستند.

استفاده از پوشش روی چشم جهت محافظت از صدمه بیشتر چشم و خونریزی آن ضروری است.

. حتی المقدور از انجام فعالیتهای سنگین و خم شدن پرهیز گردد.

از پزشک در مورد فواصل مراجعه جهت انجام معاینات چشم سوال کنید زیرا ابتلا به هایفما در یک چشم ریسک ابتلا به بیماری های دیگر را در چشم بالا می برد.

خونریزی زیر ملتحمه زمانی به وجود می آید که عروق خونی قسمت سفیدی چشم پاره شده و خونریزی کرده که در نهایت منجر به قرمزی چشم می شود و معمولا ظرف مدت ۲ تا ۳ هفته از بین می رود.

علت:

معمولا علت خاصی جهت خونریزی زیر ملتحمه پیدا نمی شود. افراد پیر بیشتر در معرض این حالت هستند چون افزایش سن و شکنندگی عروق احتمال پارگی عروق را بیشتر می کند. عطسه و سرفه شدید، استفراغ و بلند کردن اجسام سنگین از علل دیگر است. اگر خونریزی مرتبا ظرف مدت چند ماه تکرار شود وجود یک بیماری زمینه ای مثل افزایش فشار خون می تواند از علل دیگرآن باشد.

نشانه ها و علائم:

خونریزی زیر ملتحمه موجب قرمزی چشم و احساس ناراحتی در چشم می شود. علیرغم ظاهر ناخوشایند، این بیماری تقریبا هیچ وقت سبب کاهش بینایی نمی گردد.

درمان و پیش آگهی:

هیچ درمانی احتیاج نیست. اگر فرد احساس ناراحتی دارد، اشکهای مصنوعی می تواند کمک کننده باشد. چنانچه فرد دچار خونریزی های مکرر می شود، ارزیابی و معاینات توسط پزشک جهت تشخیص فشار خون بالا یا دیگر علل الزامی است.

خونریزی زیر ملتحمه نیز مشابه خونریزی سطحی و کبودی در سایر سطوح بدن با گذشت زمان بتدریج محو می گردد. این روند ممکن است چند هفته ای بطول بیانجامد که در این مدت سرخی به رنگ زرد و زرد تیره تغییر پیدا می کند.

امروزه استفاده از عدسی های تماسی نامرئی در دنیا و در بسیاری از موارد جایگزین عینک شده است. عدسی های تماسی به دو نوع سخت و نرم تقسیم می شوند.

لنزهای نرم به راحتی قابل استفاده هستند و چشمهای شما به سرعت به آنها عادت می کنند. این لنزها جهت درمان اختلالات سطح قرنیه و برای تمرکز بینایی بسیار ایده آل هستند . از لنزهای سخت نیز جهت اصلاح آستیگماتیسم نامنظم نظير قوز قرنیه استفاده میشود. لنزهای نرم کوتاه مدت روزانه، هفتگی و سه ماهه از پرطرفدارترین انواع لنزها هستند.

مزایا:

 مزایای عدسی تماسی نسبت به عینک عبارتند از:

 ١- زیبایی ظاهری

۲- نداشتن اثرات منشوری عینک

٣- نداشتن انكسار نوری مزاحم

 4- کاهش نامتناسب اندازه تصویر

۵- امکان استفاده در صورت وجود تفاوت در عیوب انکساری بین دو چشم

معایب:

 از مشکلات عدسی های تماسی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

۱- قیمت آن گرانتر از عینک است.

۲- امکان گم شدن آنها بیشتر و جابه جا کردن آن مشکل تر از عینک است.

۳- استفاده روزانه عدسی تماسی در چشم و مراقبتهای مربوط به تمیز کردن و ضدعفونی نمودن آن وقت گیر میباشد.

۴- هنگام گذاشتن و برداشتن آن امکان صدمه دیدن چشم به ویژه در مورد افراد مسن و کسانی که لرزش دست دارند وجود دارد.

۵- در بعضی افراد ممکن است کیفیت دید با لنزهای نرم به خوبی عینک و یا لنزهای سخت نباشد.

۶- در صورت بروز هرگونه اختلال در پلکها و چشم مخصوصا پیدایش کراتیت (التهاب و عفونت قرنیه) و کونژنکتیویت بیمار نمی تواند از لنز تماسی استفاده کند.  

۷- ابتلا به خشکی چشم مانع استفاده از عدسی تماسی می باشد.

۸- وجود بیماریهای پوستی مثل آکنه روزاسه، اگزمای آتوپیک، آسم و دیابت می توانند مشکلاتی را در هنگام مصرف عدسی تماسی ایجاد کنند.

۹- مصرف بعضی داروها مثل داروهای ضد فشار خون، جلوگیری از حاملگی و آرام بخش ها که باعث کاهش میزان اشک می شوند می توانند استفاده از عدسی تماسی را با مشکل توأم نمایند.

۱۰- در شرایط آب و هوایی خشک مصرف عدسی تماسی، خالی از اشکال نیست.

۱۱- کونژنکتیویت شیمیایی در اثر استفاده از محلولهای نگهدارنده و تمیز کننده عدسی تماسی، عفونت چشم، ادم و پیدایش عروق در قرنیه در عدسی های تماسی نرم شایع تر از عدسی های تماسی سخت دیده می شود، اما عارضه ای که تمام محاسن عدسی های تماسی را تحت الشعاع خود قرار داده، پیدایش زخم قرنیه در اثر باکتری یا قارچ می باشد که از اورژانس های واقعی چشم پزشکی بوده و در صورت عدم درمان به موقع و صحیح اکثرا با ایجاد کدورت درقرنیه باعث کاهش دید شده و از نظر ظاهری مشکلات فراوانی را برای بیمار ایجاد می کند و در موارد شدید منجر به سوراخ شدن قرنیه می شود.

بهداشت و تمیز کردن روزانه لنزهای سخت به همان اندازه لنزهای نرم قابل اهمیت بوده و برای پیشگیری از عفونت، بسیار مهم است.

طرز استفاده از لنزهای تماسی:

قبل از گذاشتن لنزها، دستها را کاملا با آب و صابون شسته و آنها را خشک کنید. در حالیکه یک آینه در مقابل شما است به راحتی روی یک صندلی بنشینید. لنز را در نوک انگشت اشاره دستی که با آن راحت تر هستید قرار دهید. از انگشت وسط همان دست برای پایین کشیدن پلک پایین و از انگشتان دست دیگر برای بالا بردن پلک فوقانی خود کمک بگیرید.

برای گذاشتن لنزهای سخت، لنز را در حالیکه مستقیما به روبرو نگاه می کنید روی قرنیه قرار داده و سپس به آرامی چشمها را باز و بسته کنید. در ابتدای مصرف، لنزهای سخت ناراحت کننده هستند ولی به مرور زمان به آنها عادت می کنید. هر روز به نسبت روز قبل مدت بیشتری لنزها را در چشم خود نگه دارید تا چشم شما به راحتی به لنزها عادت کند.

برای قرار دادن لنزهای نرم در چشم نیز به همان شیوه قبل، در حالیکه به سمت بالا نگاه می کنید، لنز را در قسمت پایین قرنیه و سفیدی چشم قرار داده و سپس آن را با نوک انگشت اشاره خویش روی قرنیه هل داده و به آرامی شروع به پلک زدن کنید.

لازم به ذکر است که ناخن انگشتهای به کار رونده در گذاشتن و برداشتن لنز می بایست کوتاه نگه داشته شود تا صدمه ای به قرنیه وارد نکند.

توصیه ها:

هیچگاه لنز خود را با آب شیر تمیز نکرده و همیشه از محلول های استریل مخصوص پاک کردن لنز استفاده نمایید.

. در صورت استفاده از لنز تماسی سعی شود از انواع سخت آن مصرف گردد چرا که بهره گیری از نوع نرم به منزله وجود خطری بالقوه در چشم است که هر لحظه امکان ایجاد مشکل توسط آن وجود دارد.

. به محض پیدایش هر گونه قرمزی در چشم باید فورا لنز را از چشم خارج کرده و به پزشک مراجعه نمایید. پزشک هر گونه مشکل در قرنیه فردی که لنز نامرئی استفاده می کند را عفونی تلقی کرده و درمان مناسب را شروع می کند مگر آنکه خلاف آن ثابت شود.